De Fontein doet mee aan het missionaire project De Huiskamer in het centrum van Nijkerk. Dat is een ‘inloophuis’ voor een kop koffie/thee, een persoonlijk gesprek en gebed. Arna van Deelen, lid van De Fontein, deelt verhalen uit De Huiskamer. Dit keer de bijdrage voor de maand januari 2020
———————————————————————–

‘Jullie zijn gelukkig ook gewone mensen’

‘Zo, nu is het tenminste niet zo druk. Ik kom hier graag, maar alleen als het rustig is.’ Met veel lawaai trekt hij een stoel naar achteren en kijkt de kring rond. De andere gasten groeten hem kort en gaan door met hun eigen gesprek. Een vrouw zit verdiept in haar spel ‘Vier op een rij’ en merkt zijn binnenkomst niet op. Hij blaast met kracht over zijn thee. Deze man komt hier vaak en zit duidelijk op zijn gemak.

‘Mag ik je vragen waarom je hier graag komt?’, vraag ik nieuwsgierig. Hij lacht. ‘Dat mag je best vragen hoor. Ik wil gehoord worden. Thuis luistert er niemand naar mij. Hier wel. Je kunt hier over alles praten. Ja natuurlijk over geloof, maar ook over gewone dingen. Jullie zijn gelukkig ook gewone mensen.’

De vrouw kijkt op. De rode fiche blijft boven haar spel hangen. ‘Ja, dat is het. Daar kom ik ook voor. Dat ze me horen en zien. En dat ik gewoon een spelletje kan doen.’

‘Gewone dingen ja. Het hoeft niet altijd zo bijzonder te zijn.’ Hij vertelt over zijn huis, zijn werk, zijn kinderen. Zijn telefoon schuift telkens heen en weer om de foto’s erbij te tonen. ‘Kijk, dat stapelbed hier heb ik gisteren op de kop getikt. Mooi hè?’

We knikken bewonderend.

Een nier afstaan

‘Dat kan ik wel weer voor iemand gebruiken. Je moet ook aan anderen denken. Net zoals die nier die ik ga afstaan. Anderen verklaren me voor gek. “Stel je voor dat je zelf ziek wordt. Dan heb je geen reserve meer”, zeggen ze. Nou dat zie ik dan wel weer. In het nieuwe jaar. Ik voel dat ik dit moet doen. Je moet altijd doen wat je hart je ingeeft. Als een preek me niet aanstaat loop ik weg. Je moet luisteren naar je gevoel. Zo bid ik altijd voor het eten, ook op mijn werk. Dat doe ik gewoon hardop. Mijn collega’s geven commentaar. Dan gaan ze maar ergens anders zitten hoor. Maar ze blijven toch wel.’

De andere gasten hebben even meegeluisterd. Met respect staren ze naar de druk pratende man. Hardop bidden in gezelschap van je collega’s? Ze schudden hun hoofd. Dat is niet normaal. vDe gast vertrekt. Hij heeft zijn verhaal gedaan. Over gewone dingen met gewone mensen.

Hij verdwijnt in de lange gang. Deze gewone man die toch zo ongewoon bijzonder is.

 

Arna van Deelen

Meer informatie: www.huiskamernijkerk.nl

X