06 - 57 17 46 57

Arna van Deelen, lid van De Fontein, is actief in het missionaire project De Huiskamer in het centrum van Nijkerk. Dat is een ‘inloophuis’ voor een kop koffie/thee, een persoonlijk gesprek en gebed. Elke maand deelt Arna een verhaal uit De Huiskamer.
———————————————————————–

Open deuren …

Ze roert verwoed in haar koffie. ‘Vroeger ging ik altijd…’ Het is pas haar eerste kopje, maar ze zit voor haar doen al flink op haar praatstoel. ‘Maar ik voel me in de steek gelaten door die kerk. Ze zien me gewoon niet.’

Wij knikken begrijpend. Zo kan het gaan in grote gemeenten. ‘Komt er ook niemand op bezoek bij je? Zeker nu je vaak ziek bent, zou dat fijn zijn, toch?’

‘Ze komen nooit! Zelfs niet voor mijn doodzieke moeder. Weet je wat de dominee zei toen ik het vroeg? Dat hij daar geen tijd voor had. Dat mijn moeder toch al was opgegeven!’

Ze verbijt zich en grijpt naar haar koffiebeker. Wij kijken elkaar geschokt aan. Stil leg ik mijn hand op haar arm. We hebben even geen antwoorden.

Na twee slokken komt haar laatste zin: ‘En dan is het niet makkelijk om te blijven geloven.’

‘Dat snap ik heel goed.’

Overwerkt

De gastheer tegenover mij begint te vertellen. Over zijn werk dat veel te zwaar was. Dat hij door de stress totaal overwerkt raakte.

‘Het was zo erg dat ik me gewoon niet meer kon bewegen. Ik kon alleen maar liggen. Toen ben ik voor honderd procent arbeidsongeschikt verklaard. Opeens sta je buiten de maatschappij. En dan vraag je je inderdaad af: waar is God?’

Onze gast knikt instemmend. Alsof ze verwacht dat dit ook zijn laatste zin is.

‘Maar.. voor God was dit niet het eind..’ zegt hij dan.

‘Ik werd gewoon weer beter. Ik wilde weer aan het werk en meldde me bij mijn baas. Maar dat mocht niet! Ik was immers volledig arbeidsongeschikt. Dat stond zwart op wit op papier. Ook al stond ik blakend van gezondheid voor zijn bureau te huppelen van levenslust. Stel je voor dat ik weer terug zou vallen.. Dat risico wilde hij niet nemen.’

Vergrendeld

Onze gast krijgt haar tweede kop koffie. Kalm leegt ze het cupje melk en kijkt de gastheer over haar kopje afwachtend aan. Voor haar is er nog niets veranderd. De deur van haar hart lijkt vergrendeld.

‘Het was een heel moeilijke tijd. Ook ik kreeg geen steun uit de kerk waar ik bij hoorde. Maar ik wilde verder. Mijn leven moest toch op de een of andere manier betekenis krijgen. Ik zocht de kerk uit mijn jeugd weer op.’

‘En toen veranderde alles. God opende deuren die ik zelf nooit had kunnen openen. Ik begon een studie over de Bijbel en kon aan het werk in de kerk! Maar het was niet langer mijn werk, het was Zíjn werk!’

‘Toen ervaarde ik wat het betekent om gelukkig te zijn. Vroeger dacht ik dat ik blij zou worden van keihard werken. Dat zou me de voldoening geven waar ik zo naar zocht. Maar het brak me alleen maar af.’

‘Ik vind de zin van het leven bij Hem! Zelfs nu, nu mijn vrouw is overleden voel ik me gelukkig! Hij weet precies wat ik nodig heb.’

Vertrouwen

Onze gast staat op. Ik help haar in haar jas. ‘God weet ook wat jij nodig hebt, echt…’, zeg ik zacht. ‘Hij kan voor jou ook deuren openen. Daar mag je op vertrouwen.’

Ze knikt en schuifelt naar buiten. Op de drempel blijft ze even staan en aarzelt om wat te zeggen. Dan knikt ze nog eens, draait zich om en verdwijnt in de donkere nacht.

Arna van Deelen

Meer informatie: www.huiskamernijkerk.nl

X